شمارهٔ ۱۶

خود ندانم تا چه خواهد کرد یزدان با یزید روز محشر در قصاص خون یک عالم شهید چرخ محشر زار زافغان یتیم اندر یتیم خاک دریا بار از خون شهید اندر شهید جز بر آن رخسار و قامت و آن قیامت زخم ها کز گزند خنجر و پیکان و تیغ و نی رسید بر یکی گلبن کجا صد بوستان سوری شکفت بر یکی خورشید کی هفتاد چرخ اختر دمید کیست تا خونی کش آمد سر ثارالله خطاب داد ومحشروارها خون گنه کاران خرید صد قیامت رستخیز افزون بهرخون اندراست رستخیز این قیامت تا کجا خواهد کشید حشر هفتاد و دو تن می نگذرد گیرم خدای هر قدم هفتاد رستاخیز کبری آفرید جز گرفتی عام و خشمی خاص تا چه بود جزا ز آن تظلم ها که او می کرد و یزدان می شنید شد ز شرم حشر و نشر نینوا از چشم خلق شور رستاخیز محشر تا قیامت ناپدید آن تطاول ها که دیدند آل ایمان زاهل کفر کافرم گر زاهل ایمان اشقیا داند شنید آسمان ها مهر و مه گلزارها شمشاد و سرو از فراز زین به خاک افتاد و در خون آرمید از خط و چهر جوانان جاودان جای گیاه آهوی این روضه خواهد سوری و سنبل چرید گشت اگر آراست جشنی خون دل حنای عیش آمد ار پرداخت عیشی شام ماتم صبح عید چاره رنجور خون آشام او را گرم وسرد پاره دل دسته گل تیغ خنجر برگ بید فوج ها بر خون طفلی متفق آنگه چه طفل مهدباره شیرخواره نورسیده نا رسید جز به دود درد روزی نسپری الا سیاه جز به اشک سرخ چشمی ننگری الا سفید از گزند تیغ وحش اندر زمین نارد گذشت وز گذار تیر مرغ اندر هوا نارد پرید با چنین خواری که آن پاکیزه تن و آن پاک سر کی سری از تن جدا شد یا تنی در خون طپید دستی آمد تیغ سود از حرص یک خاتم که بود راست چون دست خدا درهای رحمت را کلید چار گوهر را درست از تاب و پیچ ارکان شکست نه فلک را راست از بار الم بالا خمید احتشام شاه دین را کمترین شرط عزاست چاک زد صبح ار گریبان شام اگر گیسو برید ابر نیسان آب اگر گیرد ز خاک کربلا جای لولو جاودان بیجاده خواهد پرورید از شکست و بست و ضرب و شتم و قتل و اسر و تاخت گوش اعدا نشنود چشم احبا آنچه دید گرگ گردون کیفر سگ بچگان شام را انتقام از شیر بطحا تا بکی خواهد کشید رازدار سر ثارالله داند بی گزاف کار این خون رفته رفته تا کجا خواهد رسید این سرشک شور و کم و آن اجر شیرین و فره خود که خواهد دید کزیک قطره صد دریا دمید خود ندانم تا چه می پرداخت یغما دانم آنک دود جای دوده بر جای سخن خون می چکید