شمارهٔ ۲۴

طراز خرمی نوشد جمال نوبهاران را سرود خارکن برخاست جا بر جا هزاران را نگر بی پرده روی گل برافکن برقع ساقی ایاغ لاله بین بر کف صلازن باده خوار ان را خورد خون دلم ور زار گریم مغتنم داند حریف باده آری دوست دارد روز باران را بر ابروی تو از هر طاق و منظر دیده ای بینم چو بر شکل مه نو چشم حسرت روزه دار ان را ز اشکم در خروش آمد دل سنگش عجب نبود که آرد در فغان سیل بهاری کوهساران را برهنه پای می پویم رهی کز سهم پی ریزد بجای نعل صرصر تک سمند شهسواران را گریز دل همی یاد آرم از مژگان خون ریز ش چو صیدی در میان بینم صف خنجر گذار ان را از آن چشمان خواب آلوده شبها شد که بیدارم تو ای اختر گواهی دیده شب زنده دار ان را ز شر کین اعدا ایمنم یغما دریغ ایزد هم ار کردی کفایت خیر مهر دوستداران را