شمارهٔ ۲۵

سرو و مه اگر نیست رخ و قامت اکبر از بهر چه آمد سر بی تن تن بی سر خورشید توان خواندن و گردونش اگر بود گردون به زمین خفته و خورشید به خون در بالاش توان گفت صنوبر به مثل راست گر خنجر و شمشیر بود بار صنوبر آن پیکر والای تو بر خاک نه حاشاک با فرش زمین عرش برین است برابر نسبت به فغان و تن صد پاره او داشت از لجه خون رستی اگر شعله آذر جز شخص تو در تیغ و سنان خود نشنیدم بازی همه تن بال و همایی همه جان پر جز آن تن و زخم نی و تیغ و شل و پیکان خورشید که دیده است سراپا همه اختر گر چرخ زره پوشد و گر ماه نهد خود چرخی است زره پوش و مهی برزده مغفر