شمارهٔ ۳۰

مرا آه آتشین زان خط مشک آلود بر خیزد زهیگی کآتش همی از دود بر خیزد جز اشک من از آن رخ و آه مردم ز اشک من کشنید ز آذر بر دمد دریا ز دریا دود برخیزد جز آنخط کافزود کم کرد از تو نشنیدم فزایش کاستی آرد زیان از سود برخیزد چو رنگین چهر از آنآذرگون می افروزی ز باغ پور آزر آذر نمرود برخیزد چو آنلب خاتم چو آن مشیکن زره جوشن نه دست افتد سلیمان را نه از داود برخیزد بدین فرزندگان گردون و آخشیج اولی به زادن دیر بنشیند به مردن زود برخیزد نشستی خاست هر را کاول نگه دانم اگر غمناک بنشیند اگر خشنود بر خیزد سزا رزم است ارواح مکرم را ولی چالش کجا با یک جهان زین معدود برخیزد دریغا میر غایب و آن یورش سردار کاول پی ز نعل موزه سیل خون به پر خود برخیزد