شمارهٔ ۴

گیرم به ناله کردم آواره پاسبان را کو جراتی که بوسم آن خاک آستان را ای نوجوان مرانم از در به جرم پیری پیش سگانت افکن این مشت استخوان را بر هیچ دل نجنبد مهرش ز کینه جویی خوی تو کرده تعلیم بی رحمی آسمان را پیوسته دارد امروز زاهد نظر به محراب مانا که دیده باشد آن طاق ابروان را از آشیان سوی دام بینم چنانکه بینند مرغان نو گرفتار از دام آشیان را با آنکه خاک کردیم سر در ره بتان نیست حقی به گردن ما جز تیغ امتحان را از بیم آنکه در دل رحم آیدش ز فریاد ز آه و فغان خموشی آموختم زبان را از ضعف بر غباری حسرت برم که دارد نیروی رفتن از پی گامی دو کاروان را روی من و ازین پس خاک در خرابات تا چند قبله سازم محراب آسمان را یغما ز سبحه و جام طرفی نبستم ای کاش هم بگسلند این را هم بشکنند آن را