شمارهٔ ۴۶

جان فشانی من و عشوه او گر این است از کسی ناید اگر کوهکن و شیرین است چون کنم وصف دهان تو به هنگام حدیث لب به هم چسبدم از بسکه سخن شیرین است چهره کاهی مژه گلرنگ ز الوان جهان سرخ و زردی که به ما بهره رسیده است این است سنبل زلف تو یک خوشه و یک شهر گدای گندم خال تو یک دانه و صد مسکین است بیستون بر ندمد لاله که فرهاد هنوز چشم آلوده به خونش به ره شیرین است گفتمش هست ز خوبان چو تو سیمین بدنی گفت نی نیست دریغا که دلم سنگین است شبی از نافه زلفش سخنی رفت و هنوز عمرها رفت و چو مجمر نفسم مشکین است لازم افتاد چو آن عهد شکن با من و غیر پای تا سر همه مهر است و سرا پا کین است شکوه بردن به در آنکه غبار در او از شرف غالیه طره حور العین است علی عالی کش قایمه تیغ دو سر قوت بازوی اسلام و حصار دین است