شمارهٔ ۵

زهی از دست سوگت چاک تا دامن گریبان ها ز آب دیده از سودای لعلت دجله دامان ها چه خسبی تشنه لب از خاک هان برخیز تا بینی به هر سو موج زن صد دجله از سیلاب مژگان ها تو خود لب تشنه یک جرعه آب و بارها از سر جهان را اشک خون بگذشت خون آلوده طوفان ها نزیبد جان پاکی چون تو زیر خاک آسوده برآور سر ز خاک تیره ای خاک رهت جان ها ز شرح تیر بارانت مرا سوفار هر مژگان به چشم اندر کند تاثیر زهرآلوده پیکان ها کس آن روز ار نکردت جان فدا اکنون سرت گردم برون نه پا که جان ها بر کف دستند قربان ها فکندی گوی سر تا در خم چوگان جانبازی ز سیلی ها چه سرها گوی سان غلتد به چوگان ها فتاد از جلوه تا رعنا سمندت خاست از هر سو ز گلگون سرشک خیل ماتم گرد جولان ها دریغ آموختم تا نکته های رزم جان بازی ز جان بازان کویت باز پس ماندم به میدان ها به تاب از رشک آنانم که در خمخانه عهدت ز خون پیمانه ها خوردند و نشکستند پیمان ها تو یغما از کجا و باسگانش لاف هم چشمی ز سگ تا آدمی فرق است فرق ای من سگ آن ها