شمارهٔ ۵۵

نه چو هر بار دگر آمد و دامن زد و رفت برق عشق آتشم این بار به خرمن زد و رفت تاخت بر حاصلم آن برق که از رخنه دل آتش اندر شجر وادی ایمن زد و رفت پیش رفتم به تظلم که رکابش بوسم تند برتافت عنان بانگ به توسن زد و رفت آخر عمر دلم یافت رهی کاول گام پا به دیر و حرم و شیخ و برهمن زد و رفت جان کنم من همه عمر ار دو سه روزی فرهاد تیشه بر سنگ به یاد بت ارمن زد و رفت تا چه ذوق است به بند تو که هر مرغ که دید حلقه دام تو پا بر سر گلشن زد و رفت دل ز زخمش نه چنان خوش به حیات است که غیر مرد از حسرت آن تیغ که بر من زد و رفت پیش خورشید رخت خواست چراغ افروزد شمع را تیغ سحر آمد و گردن زد و رفت وای بر حسرت یغما که ز بی مهری دوست نفسی چند به کام دل دشمن زد و رفت