شمارهٔ ۶۲

ز زلف و خال داری لشکر ی چند صفی بر بند و بگشا کشوری چند به چوگان اندرش گویا فتاده است به پای بادپای او سری چند بر آن رخ خال ها بینم خطر هاست به برج مه قران اختری چند بد گردون مگو چون می توان ساخت از این جام مرصع ساغری چند عرق آب لطافت نوش گفتار به یک جنت روان بین کوثر ی چند در میخانه بگشا تا ببندد خدا از فتنه بر عالم دری چند طلسمی ساخت از خط چشمش افسوس بماندم در خط از جادو گر ی چند هوس شد درس سالوسم بیارید ز تحقیقات مفتی دفتر ی چند نمودم زاهدان را نکته عشق نهادم بار عیسی بر خری چند نشان مرغ دل جستم ز گلزار به زیر خاربن دیدم پری چند خدابینی ز خودبینان مجویید که ناید فربهی از لاغری چند میان خرقه پوشان کیست یغما مسلمانی اسیر کافری چند