شمارهٔ ۷

گر دهم رخصت یک چشم زدن مژگان را خاک بر باد دهم واقعه طوفان را چاره تیره شب هجر دعای سحر است دانم آوخ که سحر نیست شب هجران را آب و جاروب کشم زاشک و مژه منظر چشم گر سر کلبه درویش بود سلطان را نوح اگر موجه اشکم نگرد در غم تو آب چشمی شمرد واقعه طوفان را هست چون روز وصالت به مراد دگران بهتر آن شد که سحر نیست شب هجران را دل سنگین سپر تیر تو کردیم و نشد کز وی امکان گذشتن نبود پیکان را خضر از این باده که من مستم اگر می نوشد خاک در چشمه ناموس کند حیوان را آن بهشتی رخی ای ترک ختایی که کشد هندوی خال تو داغ حبشی غلمان را یار بی پرده و تا فتنه پس پرده رود پاسبان پرده برانداز در ایوان را