شمارهٔ ۷۱

گرچه دانم ره عشق تو به سر می نرود می روم زان که دلم راه دگر می نرود دلم از صبح شب هجر چنان شد نومید کش به غفلت به زبان نام سحر می نرود گفته ام از لب شیرین تو روزی سخنی همچنان از دهنم طعم شکر می نرود دجله در عهد سرشکم ورق نام بشست بحر چون موج زند نام شمر می نرود گاه گاهی خودی ای ناله به گوشش برسان گرچه هرگز به تو امید اثر می نرود دیده پرآبم از آن است که یک چشم زدن آفتاب رخش از پیش نظر می نرود چشم میگون ترا فتنه نخسبد هرگز مستی از خانه خمار به در می نرود چه فسون کرد زلیخا که مه کنعانی در ضمیرش به غلط یاد پدر می نرود یاری از سوی کسان خواهم و گوید یعقوب این گمانی است که در حق پسر می نرود زاهد ار پایه یغمات نه از جای مرو به مقامی که مسیحا شده خر می نرود