شمارهٔ ۹۱

ای دل ز خود برون شو یار است دیدی آمد جز بذل جان مکن کار کار است دیدی آمد گر بایدت سلامت ز آن خط و زلف بگذر مور است دیدی آویخت مار است دیدی آمد زاهد که عنف هستی بردش ز کوی مستی چو از بند خودپرستی وارست دیدی آمد شد در وصال و هجران جان پر امید و بیمم نور است دیدی افروخت ناراست دیدی آمد آهسته کوی مجلس گل رست وز آذرین می ناصح به حکم اضداد خار است دیدی آمد دل سخت رفت و دلبر سست از پیش ولیکن زور است دیدی افتاد زار است دیدی آمد باری چه شد اگر شد عذرش بنه که بر ما پیوسته نیک و بد را بار است دیدی آمد بر بست مدعی رخت مسرای نام رجعت رفتن ز کوی خوبان عار است دیدی آمد یغما جدا شد از دوست مسرای کاین نه نیکوست هر جا بود چو بی اوست خوار است دیدی آمد