شمارهٔ ۹۳

همه تاب رخت از رشحه ساغر خیزد ما خود از آب ندیدیم که آذر خیزد آن نه پیشانی و ابروی و خط آن خود فلکی است کآفتابش همه از برج دو پیکر خیزد شاه حسنت به چه روی از سپه خط برگشت فتح شاهان همه از پشتی لشکر خیزد خال کنج لب و ابروی تو برهان بسم آنک ماهی از آتش و از آب سمندر خیزد غیر آن چهر و بر او زلف دل آویز که دید باغ طاوس کز آن برج کبوتر خیزد به دل و ابروی و مژگان همه از باغ رخش چشم بد دور کمان روید و خنجر خیزد جز بر آن پیکر نغز آن لب نوشین که شنید شاخ طوبی که از او چشمه کوثر خیزد گو ببین لعل وی و اشک مرا هر که ندید بستد از پسته و عناب ز شکر خیزد آن دو خال ار نگرد شسته بر آن چشمه نوش از سر آب بقا خضر و سکندر خیزد غیر یغماست میان من و تو خود نفسی در کنارش بنشین تا ز میان برخیزد