شمارهٔ ۲۴ - به آقا سید حسین امام نگاشته

جناب قبله حاجات و کعبه مناجات را که به فر سیادت و فضل کفایت محمود دولت و دین است و مرجع سبحه و نگین زحمت میدهم دیری است حامل ذریعت را به نوید جود و مژده سودی مستظهر و امیدوار فرموده اند و همچنان حاجت ناروا و فرض عنایت بطی است ترا به حق آن نعمت های خاص که از سماط غیب و بساط لاریب جز تو به احدی اختصاص ندارد دفع الوقت بر کران نه و بیش از این مقروض غریبی را که با صد هزار دردش طبیبی نیست دل نگران مدار مزدمخواه بهمان اجر اخروی قناعت کن فرد شکرانه بازوی توانا از کشتن این شکار بگذر من هم توقع یک شب جمعه ضیافت دارم اگر این موهبت را اضافت بر مهربانی های سالیانه فرمایند از کرم هاشمی و نعم علوی دور نخواهد بود فرد مرد تماشای باغ حسن تو سعدی است دست فرو ماندگان برند به یغما