شمارهٔ ۵۰ - به میرزا محمدعلی خطر نگاشته

خطر این چند گاه که ریش سفیدیتبت و توحید بر تو راست و استوار افتاد تا امروز که انجام نخستین ماه بهار است چه کار کرده ای و از گزو انار ونهال خرما و سنجد و هسته و یونجه و پسته ودیگر درخت های زودگذر و دیر پای چه به بار آورده ای بی کاست و فزود آنچه کنون خرم و سبز است و گمان خوشیدن نیست و امید جوشیدن هست بر نگار و بر شمار و با من فرست تا این راز پوشیدن پیدا و بیکارگی یا کاردانی تو نیز آشکارا شود پیش از این ساز و سامان پیله وری و سوداگری نیز پرداخته بودی و با سرمایه کم و سود اندک در ساخته گاهی آگاهی میدادی و نوید فزایش می فرستادی چون شد که این هنگامت از آن شیوه نگارش بند بر زبان است و دست بر دهان مگر سرمایه زیان کرد و گلت ناشکفته دست فرسود خزان شد سود و زیان در این کار ناگزر است و کاست و فزود دست در آغوش یکدیگر بیک لغزش از پیش رفتن و بدرود پیشه خویش گفتن کار دانشوران و شمار هنر پروران نیست اگر گرم وگیرا بر سرکار نیایی و به دستور گذشته سوداسنج این بازار نیایی سبک ساری دیوانه رنگت خواهم دید نه گران دانشی فرزانه سنگ همچنان در کار باش و بیدار زی که شوریده کاری مایه زیان نیفتد و به آلوده دستی و آز پرستی زبان گزا و انگشت نمای این و آن نشوی علی یار و عباس را به زبان نغز و رفتار خوش آسوده دار تا هم آنان در کشت و کار و شخم و شیار به گناه تن آسایی آلوده نیایند و هم تواز دشت ناکنده و کشت پراکنده و دیگر کاستی ها که از سردی باغکاران خیزد پیش من شرمسار و فرسوده نپایی