شمارهٔ ۳۸ - پاسخ نامه‌ای است که به دوستی نگاشته

برخی تن و جانت گردم نامه روان پرور که آورده جان و دل است نه پرورده آب و گل تارک بختیاری را کلاه کیانی شکست و کام امیدواری را چشمه زندگانی گشود چندان دیده بر آن سودم که از دوده سیاهی نماند و رخنه از کاوش مژگان سر در تباهی نهاد سپاس تندرستی و آرامش سرکاری را بوسه اندیش آستان نیاز و به رامش و درنگی در خور دلخواه دمساز آمدم پاک یزدان کارهای یزد را به دستی که خواهش دوستان است و کاهش دشمنان بی آنکه درنگ خداوندی دراز افتد و کمند تاب و نیروی بندگان به کوتاهی انباز ساخته و پرداخته باز آیند و در آن کنج دنج که دام و دد را بار و نیک و بد را راه گفت و گزاری نیست پیوند و آمیز درویشانه ساز گردد امروز به یاد بوی گل از گلاب جستن شادی اندوز خجسته دیدار سرور مهربان مولازاده شدم تا مگر گرد گسستگی بدین بستگی پرداخته و کار رستن بدین پیوستن ساخته آید درد آرزومندی را بهبودی نخاست و سودای تاسه و تلواس را سودی نرست شعر شب نگردد روشن از نام چراغ باد فروردین نیارد گل به باغ تشنه آب از سراب کام نگیرد و پسته شیرین از شاپور آرام نپذیرد شعر من نیستم ار کسی دیگر هست از دوست به یاد دوست خرسند باز آی که درهای بسته را گشایش و دل های خسته را آسایش جز به دیدار سرکاری باد به چنبر پیمودن است و آب به هاون سودن امید گاهان میرزا ابوالقاسم و شیخ الاسلام و دو سرور مهربان ملاحسن و آقا احمد و هر کرادانی بهر زبان که توانی از این خاکسار سیاه نامه درودی دوریشانه بر سرای و پیوند مرا پیدا و پنهان که نهفته آشکار و نگفته فریاد خوان است باز نموده جداگان نامه را در خواه بخشایش و هرگونه کاری که بازوی ماش نیروی انجام باشد فرمایش کن زندگانی دراز و سامان کامرانی با برگ و ساز باد