Duvar Dostu

tüketmiş ömrümü nice aylar seneler, geri dönüşü yok oysa ben yazmayı isterdim hep ! çalışma masam da olmadı, kalemim de, kızgınlığım ise tam bir dehşet saçıyordu burukluğunda yüreğim. tek bir dostum vardı benim sayfalarda kanat çırpan güneş, sımsıcak, parlıyordu inancımdan, yansıyordu pencereme ışığı karşıdaki bahçe duvarından. iki adım arasındaydık aslında ben ve duvar, mesnetsiz kaldığımız olurdu işte riyakar penceremin yüzünden. sevdiğimiz özel ortağımız vardı kum tepelerinde yarattığımız nefret ile karışık sarı sayfalarımız. ayrılık kokuyordu orası, savururdu rüzgar paylaştığımız bahar kokusunu, özlemlerimiz ise hep aynı umut sarı. güzel düşlerimiz koşuyordu rüzgarın peşinden, yaslanırken meltemi güçlü omzumuza, yorgundu avuçlarımız. damla damla akıntıya verirdik sayfalarda yaprak yaprak yeşili düşe kalka gönüllü ezilirdik unuturken aramızdaki gerçeği. teselliyi yüreklerde taşıyandık ikimiz de yalından iki yürek yazdığımı savunacak tek bilektik masaya duvar dostum ne gerek !