Fırça Darbeleri

(L.Akbulut'a) ressamlık çocukluğundan kalan yalnız ve onurlu, sım sıcak kırıntılar tuvallerden aktığı, ve karanlığı aydınlatan fırça darbeleri, yüreğinde renklerini acımasızca yaktığı. yolları adım attığı köydeki sokaklar, âhenk ile gizli masum gülüşlerinde. anlamsız belki kızgınlığı kadar, umutlarını süsleyen gönüllü bir işkence. her akşam elinde, sokak renginde tozlu dumanlı ateşten fırça. sürüyor kızgınlığı sabahlara kadar, utanç duvarını tuvale çizemediğinde. önceden anlamsız dolduruyor tuvali, sonraları hayâlinde düşündüğü dağlar. her fırça darbesinde yuvası aklında ve kurumuş otlardan manzaralar. ilk adımlarında çizdiği iki ot arası, paletin yetmediğinde dengi boyası. toprağı suçluyor ve karasını, renk oyununun yansıttığı o toprak parçasını. çıkıyor ortaya ehil fırçasından, hüküm yemiş aydınlıklar çelikten örüldüğü. betona vermiş gibi mukavemetini; yorgunluk yırtmacından sıyrılırken sertliğinden özgürlüğü. bir elinin amansız gücü hâlâ doğduğu topraklarda. diğeri görsel sahne ihtişamında. yıkılıyor olgular gerçek dışı kabardığında yüreği renksiz tuvalinde. sevdiği eller omzunda sıcak her zaman unutmak istemediği, renkleri resmin korkudan saydam kalacak acemice sanki direndiği. umudun ve bileğin mutlu öpüşünü fırça darbesiyle gizliyor yeşillerde. serçelerin yokluğunda amansız ötüşünü, taşımış bile deniz mavilerine. çöküyor yüreğine en uzun gece. zamanadır isyanı... ve yorulmayan öfkesine.