Ruhumdaki Hakikat

Kırılmıştı camı nöbet tutan penceremin Solgun oluşları dikenli günlerimin çökmüştü üstüme, Çökmüştü işte ! Odamdaki sandalye aynı sandalye Bir gerekçe arıyordu gibi kendine Vazodaki en sevdiğim çiçekler yine masamda. O günden sonra eskimişti güzelliği, Hayalet korkusu gibi dolaşıyordu yakamda, Görüntüsü itici, berbat Çalınmıştı benliğimden ruhumdaki hakikat Çalınmıştı işte ! Alnımın ta ortasında, iki göz kaş arası Gelip giden ağırlık tartılıyordu mertliğimle Görev itibariyle. Kafa tutuyordum yorgunluk kıskacındaki keskin kokulu yağmurlara, Susamış gibiydim ecelime, Yaşamak bile zorunlu kılındığında sahte öpücükler üzerine. Kantarın topuzuna takıldığında gözüm görüyordum, tutmuyordu ağırlığım İbresi tartımın ruhum hariçti anladığım ! Ben zaten kurak bir mevsimin ta ortasındaydım Otuz beşime yakın, Çakıldım işte, Vurguna takıldım ! Nefretimden olsa gerek, Nefretimden akıyorken bezginlik aksın gitsin ! Çok hakaretler yedim silinirken benliğim, Kimliğim çalınırken üstelik.