X...3.14

Dolusun sen dostum Yüreğin dolu, Balta ile budamışsın Yaslandığın ağacın dallarını, Seyre dalmış hayallerin umutsuz kalıntıları Neden sürdürüyorsun ki bu çabayı ? Vardır hep çalkantıların anlamı, Kayırır mı dalgınlığın kökünü yangınların, Silip at peşin ödenmiş ihtimalini Hükümsüz yargıların. Tek başına olsun geriye dönüşlerin Aynı yağmurun fısıltısında İnsafsızca terk edildiğinde, Çok özlediğin o yüzü hatırladığında Bir daha ölçersin umudun enini ve boyunu Hesaplarken üç nokta on dört ile Kaderin oyununu. Ve göreceksin, hiçbir bakış Eskisi gibi gözlerini yakmayacak Pişmanlığın seninle olamayacak Nedir ki senin muhtacın, Varsın budanmış kalsın dalları Özlediğin ağacın !