Sitemnaz

Sancısını çektiğin akşamın sabahına; Doğuramayacaksın o aç güneşleri, Yalnız olduğun şu selvi altında, Gölgesiz ve üryan uyanacak gözlerin... Bileceksin artık tüm yokluğum boğmuştur seni. Sahilin çakıllarında çakılı kaldı, göklerin yalnızlığı, Paylaşamadın içinde yittiğin dünyada Ne sen ne ben anlamadık yalnızlığın, Akşam esen ömürsüz meltemlere döndüğünü... Öldüğümde... Şemsiyelerini yitirdin sen; kıştı oysa ve bir parçanı aldığında bu bozkır bir palto gerekti sana; bahardı oysa Dönüp arkasını çekip gittiğinde Aşk; İçinden ateşi aldı ve ağladın sen, yazdı-oysa- Hiç üşümeyecektin o gün...