Barış Olmayacak

Yıldız sırtlarından yürüyoruz, adıma kayıtlı uğurlarım yani uğruna olacak her şey, daha yokuşun başında, uğrunu kaybediyor, belli ki bir azot-oksijen toplamıyım, rasgele itiyorum hayatı tek ereğim, yer değişimi... ta ki; o yokuşa serilen gencecik, kuru üzüm gibi şekilsiz, bir sıvı sanki çarpılmış bir söz şimdi suratımda baldırı çıplak, sokak kadını... yolumu çiğnediğinde, duralıyorum... Suç? Kocaman bir şamar bilen insana. çoktan beri, beri tutuyorlar onu, çoğu önce korkuyor - yani kendi türünden - hem asıl suçunun telaşından... önceleri... beri tutuluyor, ne varsa beride. en büyük açgözlülükle terk ediliyor... terk edenler; kahpe kahramanlar. Biliyorum ben, o da biliyor; pes edecekler kendilerine, çok sürmez düşerler peşine bu tenin, ihanet değil yaşanan infaz; zanlıya değil hakime kesilir olmuş bu yokuşun başında, hakim artık, o sokak gözlü kadın... herkes işini yapıyor bakın; hiç aldırmadan - bizden taraf - maharetli bir güneş, gecenin rezilliğini, içinde eziyor alevi değil dünyayı ısıtan kızarıklığı; yüzünde utancının. neden sonra, inzivasına kaçıyor bir rüzgar silmeden daha havadan kan kokusunu... o da yorulmuş besbelli halinden... anlıyorum tamamız artık biz işte azizler gibi biz Mahşerin dört atlısı yani Kanlı canlı; Dört element ateş, toprak, su, hava... Dört yandaş; Güneş, rüzgar, baldırı çıplak - muaf kılınmış sevaptan - sokak gözlü kadın, ve ben, cehenneme kesinkes nişanlı bir yastıkta kocayacağız... sırtımızda kaynar su, derimizde bir sancı alaylı bir bakışa inat; kendi işimizde, kendiliğimizde, açık adres bu yani cehennemimizdeyiz... yürüyoruz, mavi; yalan bir deniz Beşiktaş’a dökülmüş, yaman çalımlı, çekiyor daha diplere toplasan iki buçuk dakika, alacak üzerimizden; esmer zulümlü, küf kokusunu... ve biliyoruz artık sandığımız barış olmayacak, biz yine küs kalacağız bu deniz yanığıyla...