Dügüm

başcagizin erir omzumda ki omuzum dünün ana dügümüdür ve ürkekligimize inat heybetli duran bir anita benzer saçlarin akmak isteyip bedenimizle barajlanan yaz irmaklari gibi gözlerindeki nem kabartirken içimdeki birşeylerin ucuz duvar boyalarini kutsal paslarimizi kaziyan ojeleri yarim yamalak tirnaklarin olmali - oysa tüm aşklarini anlatirsin bir bir ve ellerimle bir dügüm atarsin her seferinde oturdugumuz sandalyelere, aşklarini anlatirken islak dudaginin çatlagindan sizar o herifin adi çocuklugunu bogan dişiliginle güçlü olmanin ugraşini haykirirsin çünkü etrafta insanlar vardir tüm direncime inat vardir ya o herif, insanlarindir - kalibimin adami olsam bana susup gitmek yakişir ama yenik isyanimin kirpik uçlarima biraktigi tuz yakmaktadir şehirler yanmaktadir terminaller postaneler oteller yanmakta bir bir ölmektedir insanlar ve büyük bir gürültüyle olmaktadir bu aksi gibi ellerinin başparmagima uzanişi karla örtülü bir köprüce sakindir omuzum yikilir başcagizin düşer bedenlerimiz dagilirken çaglar başkalaşmiş saçlarin sade yangin sonrasi esmerligin kalir çözülür aşklarin anlatamazsin dügümler ardimizda kalmiştir