شمارهٔ ۱۲۵

هر کس که به دل مهر تو مه پاره ندارد از هر دو جهان بهره به یکباره ندارد فریاد ز بیچارگی دل که به ناچار جز آنکه به غم ناله کند چاره ندارد هم ثابت در عشقم و هم رهرو سیار افلاک چو من ثابت و سیاره ندارد دارد دل من گر هوس خفتن در گور طفل است و بجز عادت گهواره ندارد با این همه خواری ز چه دارد سر سختی آن سست وفا گر دل چون خاره ندارد ریزد غم و افسردگیش از در و دیوار هر شهر که میخانه و میخواره ندارد در کیش من آزار دل اهل محبت جرمیست که آن توبه و کفاره ندارد با اینهمه دیوانه یکی چون من و مجنون صحرای جنون از وطن آواره ندارد