شمارهٔ ۱۳۴

تا حیات من به دست نان دهقان است و بس جان من سر تا به پا قربان دهقان است و بس رازق روزی ده شاه و گدا بعد از خدای دست خون آلود بذرافشان دهقان است و بس در اسد چون حوت سوزد ز آفتاب و عاقبت بی نصیب از سنبله میزان دهقان است و بس آنکه لرزد همچو مرغ نیم بسمل صبح و شام در زمستان پیکر عریان دهقان است و بس دست هرکس در توسل از ازل با دامنی است تا ابد دست من و دامان دهقان است و بس دور دوران هر دو روزی بر مراد دوره ایست آنکه ناید دور آن دوران دهقان است و بس بر سر خوان خواجه پندارد که باشد میزبان غافل است از اینکه خود مهمان دهقان است و بس منهدم گردد قصور مالک سرمایه دار کاخ محکم کلبه ویران دهقان است و بس نامه طوفان که با خون می نگارد فرخی در حقیقت نامه طوفان دهقان است و بس