شمارهٔ ۴۲

عشقبازی را چه خوش فرهاد مسکین کرد و رفت جان شیرین را فدای جان شیرین کرد و رفت یادگاری در جهان از تیشه بهر خود گذاشت بیستون را گر ز خون خویش رنگین کرد و رفت دیشب آن نامهربان مه آمد و از اشک شوق آسمان دامنم را پر ز پروین کرد و رفت پیش از این ها ای مسلمان داشتم دین و دلی آن بت کافر چنینم بی دل و دین کرد و رفت تا شود آگه ز حال زار دل باد صبا موبه مو گردش در آن گیسوی پرچین کرد و رفت وای بر آن مردم آزاری که در ده روز عمر آمد و خود را میان خلق ننگین کرد و رفت این غزل را تا غزال مشک موی من شنید آمد و بر فرخی صد گونه تحسین کرد و رفت