شمارهٔ ۸۶

ف فرخی یزدی
0 Altın Yaprak
خرم آن روزی که ما را جای در میخانه بود تا دل شب بوسه گاه ما لب پیمانه بود عقده های اهل دل را مو به مو می کرد باز در کف مشاطه باد صبا گر شانه بود با من و مرغ بهشتی کی شود هم آشیان آن نظر تنگی که چشمش سوی آب و دانه بود سوخت از یک شعله آخر شمع را پا تا به سر برق آن آتش که در بال و پر پروانه بود فرق شهر و دشت از نقص جنون کی می گذاشت راستی مجنون اگر مانند من دیوانه بود خانه آباد ما را کرد در یک دم خراب جور و بیدادی که در این کشور ویرانه بود هر کرا از جنس این مردم گرفتم یار خویش دیدم از ناآشنایی محرم بیگانه بود روزگار او را نسازد پست همچون فرخی هر که با طبع بلند و همت مردانه بود

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.