De Ki Usta...

de ki usta biz fırtınalı bir denizin karaya vurduğu birer yosun parçasıydık mavinin içinde yeşerip kalamazdık istemezdik diplere yapışarak kalmayı güneşi tenimizde hissetmeliydik yanmayı da bilmeliydik de ki biz sevmeyi derinlerde öğrendik suçumuz sevmek de usta hiçbir kuşu kanadından vurmadık yuvamız bir kartalın kanatlarında doruklaradır bitmek bilmeyen sevdamız eğilmeden bükülmeden yaşadık ki ölüm bile kendi kanıyla yıkarken sebebini biz sevmeyi yaşa(t)maktır belledik kanatacakmış b/üzecekmiş ve ağlatacakmış beni de ki biz b/üzülmeyi ana rahminde döllenmiş bir cenin iken öğrendik sonrasında kanamalı bir hayatın kirli sularında düş/ünceler dara çekilirken isterik bir gece gün/eşe gölge gibi düşerken karla kaplı bir ağacın dalında donan serçeler gibi sıcaklığa muhtaç aç biilaç hayata beş sıfır yenik ve bir kadın mecburen sekizinci çocuğunu doğururken sevgi sevgi diye helal sütünden umutları m/eme m/eme ç/ağlayarak u/yandık şimdi umut bile etme diyorlar yargılıyorlar bizi usta u/yutmak istiyorlar belki de ki çok sevdik isterik bir serseri de değildik şimdi bu darağacı neden ki ben çok dedim bana mısın demedi bir de sen söyle usta çok yandık be usta beni bir sen bilirsin bir de aşkın narını bilen bilir çok kere yandığımızı da de usta küllerimizden doğmasını da biliriz…. kazınan zamanlardan