Balkon

balkon ki ürpertir karaşın çocukları elinden alıp bütün oyunları, mayınlara sürer sürükler mayıslara sürmeli gözlerini sorgusuz sualsiz ve aşksız uçurur onları tenhalarda öpüp kalplerinden, üşütür aysberg ellerini balkon ki ağlatmaz yapraklarını: ıtır ve sardunya... niçin bakmasın çocuklarına o, ayışığıdır sözleri ölürse anneler, ezberletir fırtınayı ve dolunayı anneler ölürken yükselir merdiven, bir gemi yelken açar dünyaya, bir ağaç kabuk atar üşür bir tay; geceler mesken tutar rüyayı anlatma bilinmez öyküsünü kalemlerin ve söylenceyi: siyah suskunluklar onarabilir bahçemizdeki sara'yı ve ölür balkon birdenbire: böldüğünde uykumuz çocuklardan artakalmış en ince yarayı küldür nehirler: biraz soluk beniz, biraz ahşap ejderhadır akşamlar ve aşklar: kırar boynundan aynayı ve hangi kadın istemez; gözlerinden okşanmayı bir tren yolu kadar uzak ve eski bir siren kadar ahmak ve iş edinmiş kendine riyayı anlatıp gölgelere yalnızlığını tenha kamış övgülerle üşütmüş teni; düşürmüş orada balkon: kalbindeki yenik pia'yı...