İkinci Hayat

Gün gelir ömrümüzün çalkantısı azalır Fırtınalardan arta yorgun dalgalar kalır Geçip gitmiştir kara bulutları hırsların Gözümüzde büyümüş ne varsa hep ufalır Ve büyür gönlümüzün toprağında sevgiler Sarmaşık güller gibi dört tarafa uzanır Bir yıkıntı yanında bir mezar kenarında Pişmanlıkların eli ruhumuzu kanatır Olan kendimize de olmuştur o arada Yaşamak iki yanı kesici bir kamadır İzleri içimizde sızlayan yaraların Alsa alsa zehrini sadece sevgi alır Kadrini yıllar yılı bilmediğimiz sevgi Ne yapar eder bizi yeni baştan yaratır