Yıldıray

Akşamın karanlığında Hafif sisli bir havada İşten çıkmış yürüyordum Eller cepte gidiyordum Baktım bir karaltı ufkumda Belirirken sorular kafamda Yaklaştım oraya adım adım Bir şey devrilmiş bir de baktım Bir at arabası yuvarlanmış Meyveler etrafa yayılmış Bastıramıyor seyyar satıcı öfkesini Ah çekip dizine vuruyor kasketini Hıncından bıyıklarını yiyor Bağırırken gözleri büyüyor: "Zaten arsız atın tekiydi Huysuzluğu bitmemekteydi Yürütmek için iki adım öteye Tükenirdim iteleye iteleye Sanki bu at en büyük düşmanım Aldığım güne bin pişmanım" Aşağı indim merakla tümsekten Yüreğim kabardı gördüklerimden İri ve narin bir at yerdeydi Simsiyah asil bir gölgeydi Kırık boynu yaslanmış geriye yatmış Burnundan sızım sızım kanlar akmış Kapkara sular inmiş gözlerine Tekerin biri batmış bedenine Derken bana bir hal geldi Gözlerime ağırlık geldi Gözlerimi kapadım Gözlerimi açtım Baktım at dile geldi: "Benim adım Yıldıray Gökte güneş ve ay Safkan yarış atıyım Yerde tozum ben dumanım Ben pistte tavlada koşarken Çağlayan gibi kükreyip akarken Rüzgar kalırdı bir tek rakibim Tüm yarışlarda hep birinciydim Ama zaman geçti gücüm tükendi Çektiler yarıştan aldılar beni O ona sattı, o buna sattı derken En son bir seyyara sattılar beni Rüzgarın oğluyken bir yük taşıtıydım artık Yıldızlarda dolaşırken nalım vuruyordu artık Her gün sırtımda şaklayan kamçı izleri Sahibimin küfür dolu acımasız sözleri Bugün hiçbir şey yemeden içmeden Dolaştım sokak sokak neden bilmeden En son bu sarp yamaçtan geçerken Şahlandı ruhum çılgınca birden Kurtardım dizginlerden yelelerimi Bıraktım özgürlüğe hayallerimi Şimdi gökyüzünde bir yılkı içinde Koşuyorum durmadan Burak sevincinde Kementleyip sıkıca satsalar da beni Pranga pranga tutsalar da beni Benim adım Yıldıray Gökte güneş ve ay Safkan yarış atıyım Yerde tozum ben dumanım Onursuzca yaşamaktansa Ölümün kahramanıyım."