İdris

içindeki çocuğu alıp kaç idris bırak paslı hançerlerle parçalamayı uykularını ihanet torpil yapmaz hasret ardına bakmaz kır kanlı bıçakları içindeki çocuğu alıp gel idris... * bir mavi için ağlama idris itme şu duvarları gülümse, sütünü ver içindeki çocuğun bilirim, mağlubiyet esrik gülüşler ardında paramparça bir perde yeter idris, vakur ol, onur var serde! anladım vazgeçemezsin ondan asla! kardeşim fazla alkol mevcut şimdi damarlarındaki asil kanda... * aldırma demiyorum sana aldırarak aldırma içindeki çocuğu şu kirli hayata uyandırma! içindeki çocuğu alıp gel idris coşkunu parlat ya da birkaç tek at küfürlerine tutunarak geç kaldırımlardan sonra bir kerhaneye git ve oturup ağla kerhaneleri bütün dünyanın aşk kangrenlerinin yıkık çarşılarıdır... aldırma demiyorum sana aldırarak aldırma içindeki çocuğu idris, çocuğu uyandırma! * ve yıllar geçer idris’lerin kalplerindeki çocuklar daha ölüdür /düşleri hala terasta idris’ler ise zemin katta kiracı oturur.../