Ne Olursa Olur

Bizim ev geceleri uykusuz olur. Dağ uyur, taş uyur, su uyur... Rutubetle doğar zalım ay efkârıma. Nemlenir pencere önü yıldızları, Acımaz ayrılana İstanbul Tüm hıncıyla daralır sokakları. Su izi kalır kirpiklerimde, Hiçbir göç engellemez simit seven Beşiktaş kuşlarını... Ölümü sessiz olur karanlık adamların, Alınmış öcün izi avuçlarımda, İntikam yol yol olur... Gene bronz yüzü güneşin ben kaçarken ufukta. Uzamaz havalar, sıcakta karlar buz olur. Dinamit geceler sıkıntı olur, Ayrılıklar ucuzlar, aşk pahalılaştıkça... Birkaç ömür ara verdim senden sonraki hayatıma, Yaşanmamış yalnızlıkları üstlendim, Cinayetler öznesiz kaldı. En son görüşüm paslı yüzümü, İsa’dan önce 1986... Gökkuşağı tek renge dönmüş olur, Anlamları bulundukça çiçeklerin. Ayrılmaz acınanlardan İstanbul. Aklım fikrim sen olur, Ne kadar duymasa da beni gözbebeklerin... Özlendikçe yağmur yağmaz olur, Zehir zemberek gece gözlerimde ıslanır durur. Litrelerce kan boşalır damarlarımdan... Esirler zindan olur Mahalleler ‘E’ tipi cezaevi. En son görüşüm seni, aşkın icadından önceydi...