Sabaha Karşı

Bir hastane odasında açtım gözümü Sensizlikten yatırmışlar Saat sabaha karşıydı İyiden iyiye düşünmeye başlamıştım ölümü Ölmeyi bilemedim Caddeler bomboştu ben ağlarken Gözlerim kapanıyordu Tutamıyordum seni daha fazla Bırakmasını bilemedim Aklımdaydın ne olsa da Kırık camlar üzerinde yürüdüm Bir süre unutur gibi oldum Unutmasını bilemedim Yan yana toplanmıştı yıldızlar Ta ufuktaydı Şehrin üstü kara çarşaf Bütün perdeler çekili ve ışıklar kapalıydı Ay parça parça dağılmıştı saçlarına Dokunmasını bilemedim Deniz kayalıkları dövdü Kızgındı bana kalp gibi kırgın İsmini sildi kumsaldan Metal yorgunu gemiler su alıyordu Ben söyleniyordum kendime Uyuşmuştu her yanım Herkes sendin ve sen sevgi aradığım herkestin Ve sevdiğim herkes İliklerime vuruyordu soğuk Düşünmek zordu geri dönmeyi istemek de Ağlar takıldı ayaklarıma bu gece Tam sana geliyordum Kurtulmasını bilemedim Bir sehpa ayaklarımın altında Ay parça parça dağılmıştı saçlarına Görüyordum seni belki Belki yan yanaydık belki de ayrıydık Ama kimi sevsem sendin ve sevgi aradığım herkestin İlmik sıktı boğazımı sıkıldım biraz İpi sen kestin Ben kurtulmasını bilemedim Canım acımıştı yine de Hayat mı yoksa ölüm müydün anlamadım Sen gittin sonra ve yine Yine her gidişin gibi sustum gelmeni bekledim Bir hastane odasında açtım gözümü Sensizlikten yatırmışlar Saat gece yarısını geçmişti Tüm rüyalar bitmiş ve unutulmuştu aklımda Hatırlamasını bilemedim.