Sensizlikle Barıştım

Dışarıda gülleri solduran bir ayrılık İçimde gidişinden geride kalan bir yalnızlık Ne kaldı ki senden Her yanımda sensizliğin çevresinde tutuşan dünya denilen saçmalık Hüznüme ortak edemedim seni Bir kez olsun tutamadım yüreğini Yaptığım kavgalarda seni kaybetmenin acısını düşmanlarımdan çıkardım Hep düşmanım oldu hep yalnızdım Unutmadım seni yüzüme karşı söylenen bütün yalanlar gibi Unutmadım seni unuttum dediğim her şey gibi Unutmadım ne seni ne de ihanetini Ölüm ağırlığında yüreğime yüklediğin gözlerini Dışarıda kavgayı çağıran bir karanlık Bir de belanın tam ortasına yağan yağmur Diz çökmüş bir can Sensizken can da yalan aşk da yalan Bir ben varım sanki ölümü göze alan Sen şimdi uzaktasın biliyorum Uçan kuşların kanat sesleri sana selamım olsun Rüzgar kulağına fısıldasın seni nasıl sevdiğimi Unutturmasın beni sana hiçbir şey Gerekirse resimlerimi yak Ya da yıldızlara bak Senin için dizdim gökyüzüne İsmini haykırdım kapkaranlık gökyüzüne buğulu sesimle İsmini gökyüzünün tenine kazıdım Dışarıda karanlığı belli edercesine parlayan yıldızlar Bir de ağaçlara sığınan kuşlar var Ağırdan sakince gece çöküyor üstüme Sanki yolun sonu gelmiş gibi Sensizliğin son durağı gibi Ölüm gibi soğuk gece Kalbim kaçarken vurulmuş bir ceylan gibi titriyor Korkuyor muyum Onca ölümüne kavgadan sonra Onca zifiri karanlık geceden çıktımda Şimdi ölümün gerçek yüzünden mi korkuyorum Usulca susuyorum duymasın kimseler diye Sensizlikten öleceksem başım gözüm üstüne