I S S I Z L I K

akşamın gölgesi düşüyor gözlerime bedenimi kafes gibi sarıyor ıssızlık kızgın demir damlası gibi akıyor içime, menzilimden uzakta, sessiz bir hıçkırık kaç güneş karanlığı bırakıyor ardında, zamanın kıskacında kaç yıldız sönmekte insanları suskun kentin acıları susmuyor başıboş korkular dolaşıyor sokaklarında tek silahımdı nota bilmez ıslığım o da korkularıma el pençe divane oluyor fotoğrafta kaybolurken senden kalan izler yüreğimin kuytularında yalnızlık birikiyor damarlarımda dolaşan kızıl gül kokusu, yokluğunun acısına panzehiri olmuyor suya düşen yansımamı da, alıp götürüyor ırmak gölgemin üstüne akşamın karanlığı seriliyor yelkenlerim delicesine fırtına istiyor, ama sen ters esiyorsun… ve gittikçe koyulaşan ıssızlığım, sensizlikten sonra, bir de bensiz kalıyor