İkimiz

ikimiz de birer kır çiçeğiydik kırık bir ayna parçasının yansımasında aşktık biz aşk baharlarıydık hasretle kokan bir gül dalında tomurcuklanmıştı sevdamız ikimizde masum çocuklar gibiydik, hiçbir şeyden anlamayan ve her şeyden bir anlam çıkarmaya çalışan masum ürkek çocuklar gibi.. biz dalından koparılamayan gül yapraklarıydık, bahar ile açan, bir başka bahar ile solan.. kızgınlığımız vardı bizim hayata dair alışılmışa gelmeyen benliğimiz, şöyle bir düşünürdük, önümüzdeki ayrılığa baka baka keşke hiç ayrılmasak keşke hiç kopmasak bu birliktelikten.. ikimizde hasret çeken birer sevdalıydık, öyle bir alışmışız ki birbirimize, aramızda yatan uzaklığa inat birbirimizde benzerdik hep birbirimiz olurduk, aslında seni bana beni de sana bağlayan şey birbirimize olan bu benzerliğimizdi, sen bana benzerdin, ben sen olurdum ben sende gün olurdum, güneş olurdum birbirine susayan aşklar gibi sevdalar gibi destan gibi roman gibi sen bana benzerdin ben sen olurdum sen kokardım sen bana benzerdin ben yağmur olup yağardım kar damlalarına karışır hayal olurdum rüzgar olur saçlarını okşardım yaş olur gözlerinden akardım toprak olur güneşin hasretini çekerdim sen güneşim olurdun ben sana hasret yanardım sen denizim olurdun ben kıyıda dalgana hasret kum tanesi sen bana benzerdin ben aşk olup sana doğardım. ikimizde savaş sonrası her şeyini yitirmiş öksüz çocuklar gibiydik neyi ne yapacağını bilmeyen öksüz çocuklar gibi şaşkın korkak ve aşklarda olağanca acemiydik. usta olduğumuz bir şey vardı ikimizde birbirimizi tamamlar birbirimiz olurduk.. ikimizde yuvasız kuşlar gibiydik ne yana uçacağını bilmeyen boşluğa kanat çırpan kuşlar gibi biz bizsiz kalmıştık.. dalgasız deniz gibi susuz yaz gibi güneşsiz toprak gibi aysız gece gibi elleri tutmaz gibi gözleri görmez gibi felçliymiş gibi biz bizsiz kalmıştık..