Sensiz Kaldı İstanbul...

Sensiz kaldı bu koca İstanbul Dudaklarımdaki aşk sen gidince öksüz kaldı Saat zamandan, günler aydan çaldı Sen yokken birtanem bu şehir beni benden aldı. Bihaber uzaklardayken benden Aşkın vardı beni yaşatan Sen yokken bu sokaklarda Beni benden alan sevdan vardı Ve bu sevdan her köşe başından bana bakardı Önce gülümser hafifçe sonra da bana koşardı. Sevdan vardı bende dağlar kadar büyük, Sular kadar şeffaf, Sevdan vardı bende Sen kadar gerçekçi, Hayat kadar uzun, ayın ondürdü gibi parlaktı Ve bu sevda hiçbir zaman son bulmayacaktı... Sensizdi şimdilik bu can Ama hatıraların vardı bende Sesin vardı mesela kulaklarımda eskiden kalma Gözümde sen giderken döktüğüm tek damla yaş, Bir de iki arkadaş zaman ve güneş vardı İkisiyle de anlaştım dün gece kimseler duymadan sesizce, Zaman sen yokken hızla akacak Geldiğinde ise duracaktı Ve güneşse sen gelmeden kesinlikle doğmayacaktı...