Bir Babanın Acısı

Bir yağmurlu geceydi Kendi problemleriyle uğraşan bir baba Kafasında binbir soruyla Evinin yolunu tutmuştu Problemlerin ilki ailesiydi Nasıl geçindirecekti onları Çocuğuna bir pabucu nasıl alabilecekti Karısına bir mantoyu nasıl... Elde avuçta bir şey yoktu ki Satsa istediklerini alsa Çakan her şimşek Kayan her yıldız Düşen her yağmur tanesi Bir sorunu hatırlatıyordu ona İşten kovuluşuyla başladı Babasının hastalığı geldi Geçim zorluğu Hepsi, çileli günlerinin bir çilesi Acılı feryadının bir yenisiydi Sonunda son şişek çakmış Son yağmur tanesi düşmüştü Bu düşünceler içinde Evine ulaştı Kapıyı açtı Çocuğu görür görmez üzerine atladı Sımsıkı kucaklıyordu boynunu Gözlerine baktı baba Gözlerindeki parıltıdan Hemen anlayıvermişti ayakkabı isteğini Yok diyemiyordu Karısı alamadığını anlamıştı Ve oğlunu yanına çağırdı Oyalamaya başladı Baba zor durumdaydı Birtanecik oğlu vardı Başka neyi vardı ki Bir tek ayakkabı dahi alamıyordu Nasıl böyle bir baba olabilir Nasıl böyle bir koca olurdu Tekrar dışarı çıktı baba Çamurlu sokaklarda yürümeye başladı Ağlıyordu Kendini tutamıyordu Karısı yetişti arkasından Bir delilik yapmasından korkuyordu Anlattı baba bütün derdini Sıralayarak karısına Karısı teselli ediyordu Üzülme diyordu Ayağındakilerle idare eder o Yeterki sen başımızda ol Destek olmuştu karısı Göz yaşlarını sil ve evine dön dedi Evine dön ki umudu kırılmasın Üzüldüğünü anlamasın Baba evine dönerken Oğluna alamadığı ayakkabının acısını Yüreğine gömmüştü...