Çocukluğun Geldikçe Aklına

Çıkmaz bir kuyuya düşmüşse Bu kalp ,bu baş, bu beden,bu göz Sanma ki oracıkta biter acılar Diller susar,edemez iki söz... Halbuki ne kadar konuşulacak Ve dertleşilecek dertler vardır Bitmeyen işleri, koşuşturacak Koklanacak gülleri vardır. Ağlayacak,geldikçe çocukluğu aklına Emdiği sütü,en sevdiği yakını Annesini hatırlayacak nefes aldıkça Gün üstüne gün düşmeden. Bahar çimeni gibi yeşil yeşil Umutları hayalleri filiz filiz Tazeyken,kopartıldığı gelecek Mayıs papatyaları gibi,üzülerek Çocukluğunu bıraktığı günler geride Top oynayıp,ortada sıçan oynayıp Mutluluktan,uçarcasına havalanıp Anıları görünecek gözlerine Geldiği durumuna hayıflanarak Temizlerken vücudunun her zerresini Çıkaracak acı gözyaşlarını Zehrini dışarıya akıtır gibi...