Ben Çocukken

Ben çocukken Hiç bir şeyden korkmazdım Yerle bir ederdim, bütün dünyayı Çocukken Ardımda hiç iz bırakmazdım Ben çocukken Her şeye kahkahayı basardım Gülerdim ağlanacak hallerine insanların Çocukken Hiç köşeme çekilip, sessiz ağlamazdım Ben çocukken Hiçbir şeye kaygı duymazdım Kavak yellerinin en serini eserdi bende Çocukken Gelecek kaygısı diye nefessiz kalmazdım Ben çocukken Yağcılık, palavra nedir bilmezdim Sanırdım ki tüm dünya avuç içi gibi dümdüz Çocukken Hep sendim, hiç sensiz olmazdım Ben çocukken Sabah olsun diye beklemezdim Geceler de koyulaştı, gelecekle beraber Çocukken Bir odada tek başına, yalnız ölmezdim Ben çocukken Bu kara saçlı kızı da tanımazdım Şiir de yazmazdım, hafifletmeye gönlümü Ne olduysa büyüdükten sonra oldu Yoksa ben çocukken Hiçbir şeyden korkmazdım