Aşk-ı Mecâzi

İster Aslı denizinde yüz istersen Leylâ, Yine de gel... Aşk ummanına dalıver de gel. Niyetin ise ulaşmak yokluk limanına, Kendini muhabbet deryasına atıver de gel. Ziyanı yok!.. Adın ha Kerem olmuş ha Mecnûn, Köle dahi olsa; Şirin'e, Zühre'ye ruhun, Halkın dilinde kötüye çıksa da yolun, Zeycan'ı kendine mürşid ediniver de gel. İmansız birine tutulsan, Hakk'ın nuruna, Düşüp ardından Anadolu, Halep yoluna Yana yana küle dönüp bir güzel uğruna, Gönül mızrabıyla sazını çalıver de gel. Cümle halk deliye çıkartsalar da adını, Bir an olsun dilinden düşürmeden yadını, Ardına bakmayıp terk eyleyerek barkını, Korkmadan, çöllerin yolunu tutuver de gel. Yâr için koca dağlar çıkarırlar karşına, Acımazlar cânân için döktüğün gözyaşına, Binbir türlü güçlükler gelirse de başına, Durma, eline külüngünü alıver de gel. Dese: "Asl varken, gölgeye bu iştiyak niçin" "Bunca belâ, bunca gam, sıkıntı kimin için" "Çocukluk etmeyin, bu boş sevdadan vazgeçin" Sen "serap" denen sûreti sırtlayıver de gel. Sanmayasın, sözlerimiz kıymetsiz ve boştur, Kanma diyene "mecâzi aşk ancak oyundur", Uğrarsan Dost kapısına duyacağın şudur: "Talip, bir Leylâ aşkına tutuluver de gel"