Baharat

tutunmak derken hayat değildi bahsi gecen pencere balkon demiri köprü ayakları halatlar sendin | oysa ölümü bile yendim karabiber hapşurmasın da çok yaşa diyen olmasa da | sürükle şimdi ağlarında bana bıraktığın yalnızlıkları sar kollarına ve ağla kim daha yabancı şimdi geride bıraktığı anılara ve küstün şimdi seni sevmeyen zamana kaç kişiyi yakacaksın affetmeyen bakışınla ey hayat şimdi ölüler sürme toprağa yılgınlıklar var daha görmezler zencefil bilmez tadını tarçın konuşur çıkmamış canda umuda küçük taylar sarılır hayata şarabi renklerle gelen sonbaharda şimdi çık sokağa meydan oku asfalta bank da oturanlara denize martılara batacaksa bu şehir sensiz batmalı yoksa yedi tepesini yerinde söküp atmalı eylül geliyor hüzün sen hüzünlü gülümsün kanı yüreğine borcumsun kim yenebilir hangi ordular sevmeye başlamış körpecik yüreği aşkla