Evet Özledim / Özdaşım...

aahh çocuk bu hüznün gölgeleri ne kadar çok ne kadar etrafımda köyler kasabalar hangisine gitsem deniz kapalı bir şiir bile düşemiyorum şu karanlığa imgeler satılmış bu akşam her şeyi bırakıp nora'yı anlatmalı bir türküler tutuyor elimi seviyorum demekle işkenceye çekme ellerim bir avuç neft ellerim köz kurumuş limanlardan yana rüzgarlı kırpılan saçlar kadar kısa tutunsan bir şey kalmaz sana göremedim işte biliyorum ki sözsüzümde milat başlatıyorum şuraya sarı sayfalardan bir satır karalıyorum ıssız alnımın ortasına ter kesiyor oraları kağıt mendiller bil ki perişanlıkta para etmiyor kalmışlıkta ayaza dönüyor akşamlar sırıtıyor duvarlar unutuyorum çayımı kalemi mi masada acılara çocuklar büyütüyorum düşüm ortası gecede karanlığın zehri oluyor elimi uzatıyorum ağzına 'sus' sızı kaplıyor derinden gölgelerimi sarınıyorum yatağa beyaz elbiseler biçiyorum ayrılığa beni konuşturma kör dillerin ucunda bu kadar uzaklık fazla gelir ağrılarıma ayaklarımı unuttum tufanda artık kitaplarımda bitti ağırlaştım kendime ince parçalar kesip tüm ediyorum sesleri de bir şeylere benziyor diyorum bulamıyorum bazen yangın dumanında kaldığım bazen bir çift ağaç bazen ağzında ekmek ucundan ısıran bir kadın sonra birden uzuyorum kopartıyorum tırnaklarımı ağrılarımı soyuyorum biliyor musun iyi geliyor bana sana derin baktığımda kapıldığım ayna kapatıp giderdim yüzümü hani görmezdin de 'ne oldu canım böyle bir yerini mi kestim yine' dersin diye bekliyorum evet özlüyorum biliyorum ki duysan okusan gözlerimi iç'inden çoktan şımarmıştın şimdi seni şımartmayı seviyorum çocuk yanın alıyor elimden sallıyor bayrağımı bıktım artık bu yenilgiden zaptı zor değilken gücüme gidiyor benden giden hele büyüt diye verdiği mi yeni kesip atmışken ahh ben kırgınım beni bir o anlar dedim rüzgara ellerimi açtım rüzgarıda kesip sıcak et'tin ne söyledim ne bildin hepsi ben'dim çoğaltırsın diye sana verdim evet özlüyorum çaresiz yalnız kalmak kendine uzak olmak bu kadar dokunamamak yılgınlığa karışmak ufalıyorum kuytularımda yeniden sarmaşık duvarları örüyorum masama sonra lambalar tavanı duvarları göstermeyen haliyle evet diyorum her yanım gökyüzü her yanım dünya ne zaman elimi atsam çarpıyor bir soğukluğa sakın söyleme gömüldüğümü iç'ime bıraktım kendimi yenile yenile bile bile ipin varsa bağla ellerimi çırpınmam hiç değilse ve ben gözüm küs çeşmeler altında kanımla yıkıyorum kendimi elbet keseceğim gövdemi işe yaramıyor madem almalıyım bu yüreği işte bu yürekte eskidi ağzım kuruyor sakalım uzuyor kör bilmecelerden kaçıyorum ne yana yazılar yazsam boşluğa uçuyor ne gitti mi var bu işin ne kaldı mı az kaldı suyumda bitiyor