Türkü

Kırmızı gül; demet demet, sevda değildi bu, aşk hiç değildi bir alamet bir kıyametti, dönülmeyen yere gideni, gözyaşını sinene akıtıp kimseyle derdini paylaşamadan beklemekti... Kırmızı gül; aşk mıydı? sevda mıydı? her zaman bulunmazdı, her insan böyle sevemezdi.. kırmızı gül; diken olup kanatırdı kabuk bağalayan yaraları, bekleyenler beklemekten yorulmazdı, birgün gün gelirde yüreklerinde gizli, kapaklı yaşattıkları unutulur diye korkarlardı... gidenler özlenirlerdi gülüşleriyle, edalı yürüyüşleriyle, bülbülü kıskandıran sesleriyle hatırlanırlardı... kırmızı gül; bir daha hiç açamayacak mıydı? hatırlatmayacak mıydı? güzel yüzlü, hoş bakışlıyı... kırmızı gül; kokusunu getirmeyecek miydi? aslı etmeyecek miydi seveni, leylalığı unutturacak mıydı? kırmızı gül; sevda değildi aşk hiç değil.. bir kıyametti; seven sevdiğini unutmalıydı... kırmızı gül; ayrılıktı sevgiliye kavuşamadan ayrılmaktı...