Hoşçakal

Tutuşuyor ellerim, son dokunuş bu. Gözlerim yüzünü ve bedenini zihnime kazımak için, sana son kez bakıyorlar. Bugün ayrılık günü, bugün biz sıfatının, sen ve ben olduğu gün. Yüzün uzak bir deniz, özlemek her gün hatırlanacak bir his olacak ve sen, gideceksin az sonra. Belki de hiç görülmeyecek bir yüz olacaksın, tüm ömür boyunca. Başladığı gibi biter der insanlar, başlayan ve biten şeylere. İşte biz de, düşünmediğimiz, aklımızdan hiç geçmemiş bitenlerden oluyoruz. Hiç unutulmayacak bu karlı kış öğleden sonrası, Sen ağlıyorsun ya, ben ölüyorum. Söyleyemiyorum ama seni halâ çok seviyorum. Sessizlik ve gözyaşları anlatıyor beni ve seni. Nedensizlikler içinde, doğru düzgün bilmeden, bilmek istemeden gidiyorsun. Hoşçakal en uzaktaki yıldızım, dokunmaktan korktuğum hoşçakal.