Sen Nehri

geceyi lapa lapa böldüler sevdiğim derinliğinde yansıttılar ölümün renkli elbisesini yazmamalı insan ağrırken dişleri yazmamalı düşerken gözlük burnun güncesinden oysa eski zamanların lirik tanrıları aşkı kutsal sayarken Mısır’da piramitleri yapıyorduk biz bir şişe bira ve bir dilim ekmek için ama sen, Sen nehrine bakarak yalanlar söylüyordun bana oltanın ucundaki balığın sana anlattığı acıklı öyküye dayanamayıp özgürlüğe buluyordun levrekvari düşlerini karpuzların hasat mevsimiydi güneydeydim yerkürenin en hüzünlü bitki örtüsünde salyangozların yalnızlığı emdiği bir coğrafi bilinmezlikte kurabiyeler yaparken gecikmiş ikindiye televizyonların cinayet sahnelerinde koşuşuyordun odadan odaya ağlamak bir kulis hatasıydı gözyaşların dağılıyordu ne zaman gülsen gözyaşın kanadı kanayacak gibi oluyordu ağladığında alfabelerim eksik kalıyordu hep sabah içilen likörün akşama ne nanesi kalıyordu ne de muzu Afrika’da tırnaklarını yiyerek yaşayan bir kabileydim gözlerinde hüzünlü bir şiirin dörtlüğünde asmıştım kendimi dağ köylerine acımtırak bir sis çökmüştü sokakların arasında yeşeren küfürlerin gençliğine kusarken gölgen köşe başındaki köşk utancından yakıyordu kendini bir intiharın beklendiği saatlerde kaldırımların sızladığı duyulurdu şehrin ortasından süzülen ırmak aylarca kırmızı akardı keserdi bileklerini terk edilen kentler kutsal kitapların en bilindik ayeti olurdu bu ve bütün ölüler akranlarını öperdi odanın ortasında incecik dolaşan bu kan eski aşkların kırıklığından kime sorsalar lapa lapa bölünür gece diyecekti kime sorsan kalarak gitmenin ziftini dökecekti fincanına sen halâ Sen nehrinin yanılgısında boğuyorsun sözlerimi dudağımdaki Afrika’ya anlatırken yenmiş bir aşkın kangrenli etlerini