S/öyle Hangi Kaburgan Sızladı Uçurumlardan Salarken

Yamalı yokluklar sana tırmanıyorum Tırmandıkça azalarak ellerimi kanatıyorum Tepede bekleyen uçların ışığına sarılıyorum Ne taşlara tırnaklarımı batırdım yırtıla yırtıla Meğer kanayan her an içim oluyor Asla diyorum vazgeçişlerim değilsin Ben asıldıkça yamaçlar beni yaralıyor Çığlıklar attım sesler yankılandı Dudaklardaki çatlaklardan ince yaralar açtı Azap azap kanıyor Bir damla kanımda acımdan geçerdim Nefese nefessiz kaldım Köklerimden tuz bastığım irinler akıttım Çöz bağlarımı gölgelerimden (s)üzülüyorum Çek üzerimden ucube süliyetini Bıraktığın arbedelerle can çekişiyorum Aralığındayım örselenmiş tümcelerin Sen korktukça dirilen sükut-u harflere yar ettim Ağdı şirretinden küskünlüklerim hükmü yok Müsvetteme hain sınırlar koydum Nefesin çözemedi gözlerimin sancısını Yorgun takatsiz gömdüm içerime Izdırap ızdırap attım defalarca seni içerime Sözlerin ruhumu bıçaklayalı defalarca öldü Sessiz intiharlarım defalarca uçurumlara düştü Tek tek ateşlenmiş hücrelerime kurşunlar yağdırıyorum Son seferlerinde kor hançer sapladın kesikleri bol azdı yaralar (S)öyle hangi kaburgan sızladı uçurumlardan salarken Ben diye bildiğin hiçliği Kapattım mağlubiyetlere kör gözlerimi Erdim dediğim devasız ellerin uçurumdan nasıl itti Dayanmayı bilmeyen yüreğinmi