Üşüyorum Kaderime

Üşüyorum kaderime Selvi yaprakları altına estirdiğim rüzgarım Bazen hüzünlü eser bazen fırtınalı Ey dudaklarıma şirayet etmiş son(ları)baharı silemediğim Köklü filizlerine sevgi diye sarıldığım Aklanmış sözlerine bağışıklık sırnaşıklığım Harf harf kusuyorum üzerine Zebercet dönüşen rengime ahenk bulaştığım Adınla andım her güne göz açtım Gecelerin düşman saatlerini sahipsiz bıraktığım Yağmurların üzerime örtü olduğu z/amansız Nefes oldum senelere Nöbetlere kaç kaldım belli değil Ölüme susar gibi bozgun gölgelere söz oldum Sayki bir avuç toprak kattın yüreğime Ektiğin sualsiz kelimelere Sabır d/erdim yok sükut Çeke çeke geldiğim son bu dem Aşır göç kalbin Ellerin yeri düş bu hal Düş ömürsüz d/üşüme Kalbin yalanlarla örtülmez Dilinden dökülen hece ölüme korkusuz gidemez Bittim soysuz sisli sözlerine İsyankarlıklarım azdı Sen asla sevemessin Erdemin kaldı yasıma Dayanamadığım başım göğsüne Gidermi izler silermi Acıtır ağlatmazmı yalanlar kendine Kan oturdu gözlerime sözlerin gibi Yanan yerde kararan kor külleri bezedim bu z/amansız anda