Ey Nefsim

Bir durgun su bulsaydım ben de yüzerdim sahile Ben de yaşardım sevincini başarmanın Ayaklarım yere basar basmaz şükrederdim Mevla'ya Gözyaşlarımla ıslatırdım toprağı Fakat azgın fırtınaların estiği bir zamandayız Dalgalar boyumuzdan aşkın, çekiyor derine Okyanuslar huzursuz mu huzursuz Mavi dalgalar altında karanlıklar var Ey kolaya sevdalı çilesiz nefsim Bil ki kükremiş aslanın korkusu olmaz ölümden Yeter ki kilitleniversin bir kez hedefe Yakalar onu en kuytu köşelerde İşte sen de böyle bir zamanda Fırtınalara baş kaldıracaksın Ne bulutlar yıldıracak seni ne de dalgalar Sen sahil-i selamete ulaşacaksın Bileceksin ki şu yaralı ruhumuz Ancak o sahilde bulacak huzur O sahilde başlayacak yolculuğumuz O sahilde bitecek bütün gürültüler Artık sükutun zamanıdır diyeceksin Ve sen bu sahil-i selamette yürüyeceksin Gözyaşların sessiz sessiz süzülürken yanaklarından Sen ötelere bakıp gülümseyeceksin Vakit tamamdır deyip başını çevireceksin göklere Şöyle yol verin geçeyim derken meleklere Bir ezeli sevdayla kucaklaşacaksın Ve bir engel kalmışsa arada onu dahi kaldıracaksın Yoksa düşüşü kötüdür göklerden insanın Bir daha ayağa kalkmama ihtimali vardır Ve yıkılıp kalmanın olduğu yere Ebedi bir intizarı vardır 15 Eylül